Je staat hier hier heel dicht bij de natuur. Dat merkte ik afgelopen week weer toen er een ree op een paar meter afstand in de berm stond en de kans kreeg om vrolijk weg te springen in de bossages waarin het ook onmiddellijk verdween. Vanochtend op weg naar de bank, 11 kilometer verderop, opnieuw.

Ik dacht dat ik een klein hertje dood aan de kant van de weg zag liggen en schrok. Op de terugweg was ik bang dat ik het zou overrijden, reed langzaam en zag toen dat het niet om een hertje maar om een vos ging. Het leek bijna minder erg. Toen ik me mede daarom wilde verdiepen in het jachtseizoen in Frankrijk werd ik bedolven onder wanneer, wat:

Jagen op klein wild mag vanaf begin september in het Zuid en en vanaf begin oktober in het Noorden. Jagen op groot wild mag vanaf eind oktober. Einde van het jaagseizoen is eind januari. Er mag niet gejaagd worden van woensdagochtend 6 uur tot donderdagochtend 6 uur. Bij sneeuw mag er niet op klein wild gejaagd worden.”

En hoe,

“De kalibers .30-06, .308 en 8x57JS zijn in Frankrijk niet langer verboden. De enige kalibers die nog verboden zijn worden genoemd in artikel 2 rubrique 3 en dat zijn:  7,62 × 39; 5,56 × 45; 5,45 × 39 Russian; 12,7 × 99; and 14,5 × 114. Deze kalibers worden veelal gebruikt in machinegeweren en/of aanvalswapens en bijna nooit in jachtwapens (m.u.v. de 5,56 x 45, gelijk aan de .223 Rem).”

Ik haak af, ben los en stop met me er verder in te verdiepen. Het gaat te ver en ik wil het niet begrijpen.

Ooit heb ik me laten verleiden om lid te worden van een schietvereniging. Aanvankelijk was het wel grappig met een 22 mm pistool (als ik het me allemaal nog goed kan herinneren overigens). En dan sta ik op een gegeven moment na verloop van tijd voor het eerst met een 9 mm glock in mijn handen, schietend op een doel een aantal meters verder en ik realiseer me dat er een grens is die ik dreig over te gaan. Wat als het me niets doet… Maar gelukkig het doet me wel wat en het is de absoluut laatste keer dat ik een wapen in mijn handen heb.

Hier begint de buzzzz van het jachtseizoen. Iedere grote supermarkt heeft een eigen afdeling. Er kan zelfs geoefend worden op wild zwijn.

 

Ook de buurman heb ik al weer met zijn jachtgeweren zien lopen en vermoedelijk krijg ik over een tijdje weer een stuk ree aangeboden. Eenden zijn het eerst het haasje vrees ik zo te zien aan de loktoeters en lokeenden. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het behouden van een goede wildstand meebrengt dat op verantwoorde manier jagen wel van belang is ook voor het wild zelf.

Hoe dan ook.. Ik geniet iedere keer dat ik een hert recht in de ogen kijk, een vos zie struinen of een fazant eigenwijs langs de weg kuiert. Heerlijk zo dicht bij de natuurlijk iedere dag weer.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s